Ervaringsverhaal

doosje-zijkantMarcel ten Hatert (48):
“De verhalen die we elkaar verteld hebben, zorgden voor verdieping van de vriendschap”

“Sinds de middelbare school heb ik een vriendengroep, bestaande uit vijf mannen. Er was een tijd na dat we elkaar nauwelijks zagen, maar de laatste 20 jaar gaan we ieder jaar een weekendje weg. Het zijn mooie, gevarieerde weekenden. We wandelen, we eten, we praten… Natuurlijk over hoe het in de gezinnen gaat, met de kinderen, maar soms krijgen de gesprekken ook wel wat diepgang.”

Spannend
“Toen ik over de Praatstenen hoorde, werd ik nieuwsgierig. Het doel van de Praatstenen, zo begreep ik, was het op gang brengen van gesprekken over afscheid, verlies en/of levenseinde. Zou dit werken, vroeg ik me af. En zo ja, zou dat ook in die vriendengroep werken? Ik besloot de Praatstenen dat weekend mee te nemen, en zo de gok te wagen. Ik vond het wel wat spannend. Natuurlijk was mij bekend dat sommige mannen uit de vriendengroep ervaringen hebben met de dood. Van één vriend zijn de ouders overleden toen hij nog jong was, van een ander heeft de zus suïcide gepleegd. Wie weet wat voor een verhalen er allemaal onder de oppervlakte zitten. En wie weet wat je allemaal naar boven haalt. Ik was er nog niet helemaal gerust op dat het goed zou aanslaan. Maar, schatte ik in, het is wel een veilige omgeving; we kennen en vertrouwen elkaar.”

Vrijheid
“Bovendien bieden de Praatstenen dusdanig veel ruimte in hoeveel je blootgeeft, hoeveel je wilt vertellen, dat niemand zich verplicht zal voelen iets te delen dat hij niet zou willen delen. Die vrijheid zit ‘m onder meer in de pictogrammen. Zou het om directe vragen gaan, dan verkleint dat de bewegingsruimte. Wat ook scheelt: er zijn eigenlijk geen spelregels. Je gooit met de vier dobbelstenen, en afhankelijk van wat je vervolgens te zien krijgt aan pictogrammen, begin je een verhaal. Iedereen kan zelf bepalen welk verhaal dat wordt en hoe persoonlijk het wordt.”

doosje-stenen-inlayNieuwsgierigheid
“We begonnen ons weekend met een flinke wandeling. Nadat we wat uren hadden gewandeld, rustten we uit op een terras. Ik besloot dat dat een mooi moment was voor de Praatstenen. Ik vertelde er mijn vrienden over. Men reageerde wat gereserveerd, maar men stond er wel open voor. Ik bespeurde ook een soort nieuwsgierigheid bij iedereen: welke verhalen zouden ‘de anderen’ vertellen? En misschien was er zelfs een soort verlangen aanwezig in hun reacties. Een verlangen om elkaar verhalen te vertellen die de voorbije 20 jaar nooit verteld waren.”

Erg bijzonder
“Je kunt de Praatstenen op verschillende manieren gebruiken. Wij hebben de Praatstenen op de meest vrije manier gebruikt: je gooit vier stenen, en je kiest zelf het symbool uit waarover je wat wilt vertellen. Na de eerste worp van de eerste persoon kwam er direct een bijzonder verhaal. Eén van mijn vrienden bleek een half jaar eerder met hartklachten naar het ziekenhuis te zijn gegaan, hij dacht dat hij een hartaanval had. Het was een behoorlijk ingrijpende ervaring geweest. De tweede persoon die de stenen gooide bleek een bijna identiek verhaal te hebben. Ik vond dat erg bijzonder om te horen. We hadden al de hele middag gewandeld, we hadden onze levens min of meer ‘bijgepraat’, maar daarbij was dít niet genoemd? Ik vond het erg bijzonder om te merken hoezeer een paar dobbelstenen ervoor kunnen zorgen dat er persoonlijke verhalen op tafel komen die anders waarschijnlijk nooit besproken zouden zijn. De dobbelstenen creëren klaarblijkelijk een speciale sfeer, een speciale setting. Ze scheppen ruimte om elkaar verhalen te vertellen waarmee je niet te koop loopt.”

Diepe indruk
“Het meest aangrijpend vond ik het verhaal van een vriend die worstelt met de gevolgen van een psychische ziekte. En onder meer het verhaal met ons deelde over de invloed van zijn medicatie op zijn kwaliteit van leven en hoe hij soms moest knokken tegen suïcidale neigingen. Dat maakte niet alleen op mij diepe indruk. We werden er allemaal door geraakt.”

Verdieping van de vriendschap
“Omdat ik me verantwoordelijk voelde voor de verhalen die de Praatstenen hadden losgemaakt, heb ik met twee mannen daarna nog even contact gehad. Ik maakte me enigszins zorgen. Was het niet ‘teveel’ geweest? Beiden vonden gelukkig van niet. Er lijkt iets wezenlijks te zijn veranderd in onze vriendengroep, zeiden zij. De verhalen die we elkaar verteld hebben, hebben voor verdieping van de vriendschap gezorgd. De onderwerpen waarover gesproken is, kunnen bij volgende ontmoetingen makkelijker aangesneden worden. De Praatstenen hebben een ruimte gecreëerd, die blijft bestaan. Daarmee hebben de stenen de potentie die ik er op voorhand in zag meer dan 100% bevestigd. De verhalen maken iets los, en dat heeft een positief effect op de relaties.”